Lucia Dalla zingt ‘Caruso’

qqq

Italie zingt. Je kunt zangles nemen maar beter is om op Italiaanse les te gaan want dan leer je en passant nog een mooie taal ook. En als u in Italië een aardig woordje meespreekt dan heeft u het helemaal gemaakt. Fouten maken is geen probleem; u zult merken dat men meestal goed luistert en probeert te begrijpen wat u wilt zeggen. U kunt beter niet zeggen dat u liever Franse dan Italiaanse wijn drinkt want dan houdt alles op; Italianen hebben veel gevoel voor humor maar er zijn grenzen.

Welk lied vinden de meesten Italianen al jarenlang het mooiste? U hoeft maar een paar tonen te weten welk lied dat is  “Caruso” van Lucio Dalla uit 1986, een eerbetoon in klassieke operastijl aan de beroemde tenor Enrico Caruso staat op nummer 1 van de Italiaanse ‘Top 10 Aller Tijden’. Uiteraard gaat het om een hartverscheurend liefdeslied en dat iets te maken heeft met de Golf van Sorrento. Curuso, een arme sloeber uit Napels die die, hoewel succesvol en gewild, naar Amerika was geëmigreerd na conflicten met de wereld van de opera, moet natuurlijk heimwee hebben gehad.

Als u dit prachtig gevoelige lied instudeert voordat u naar Italië vertrekt en een geschilt moment uitkiest om het ten gehore te brengen, heeft u de reis van uw leven:

Qui dove il mare luccica Hier waar de zee fonkelt
e tira forte il vento en de wind hard raast
su una vecchia terrazza op een oud terras
davanti al golfo di Surriento aan de golf van Sorrento
un uomo abbraccia una ragazza omarmt een man een meisje
dopo che aveva pianto na een huilbui
poi si schiarisce la voce vervolgens schraapt hij de keel
e ricomincia il canto. en begint weer te zingen.
Te voglio bene assaie Ik hou heel veel van je
ma tanto tanto bene sai zo ontzettend veel, weet je dat
è una catena ormai het voelt alsof je vastgeketend bent
che scioglie il sangue waardoor het bloed
dint’e vene sai in de aders oplost, weet je dat.
Vide le luci in mezzo al mare Hij zag de lichten midden op zee
pensò alle notti en dacht aan die nachten
là in America daarginds in Amerika
ma erano solo le lampare maar het waren slechts vissersboten
e la bianca scia di un’elica en de witte kielzog van een schroef
sentì il dolore nella musica hij voelde de pijn in de muziek
si alzò dal pianoforte en stond op van de piano
ma quando vide la luna maar toen hij de maan
uscire da una nuvola zag verschijnen vanachter een wolk
gli sembrò dolce anche la morte leek zelfs de dood hem fijn
guardò negli occhi la ragazza hij keek het meisje in de ogen
quegli occhi verdi come il mare die ogen, groen als de zee
poi all’improvviso uscì una lacrima toen kwam er plotseling een traan vrij
e lui credette di affogare. en hij dacht dat hij stikte.
Te voglio bene assaie Ik hou heel veel van je
ma tanto tanto bene sai zo ontzettend veel, weet je dat
è una catena ormai het voelt alsof je vastgeketend bent
che scioglie il sangue waardoor het bloed in je aders
dint’e vene sai. oplost, weet je dat.
Potenza della lirica De macht van de opera
dove ogni dramma è un falso waarbij elk toneelstuk vals is
che con un pò di trucco en je met een beetje schmink
e con la mimica en mimiek
puoi diventare un altro iemand anders kunt worden
ma due occhi che ti guardano maar twee ogen die je aankijken
così vicini e veri zo dichtbij en oprecht
ti fan scordare le parole laten je de woorden vergeten
confondono i pensieri verwarren de gedachten
così diventa tutto piccolo en zo wordt alles klein
anche le notti là in America zelfs die nachten daarginds in Amerika
ti volti e vedi la tua vita je draait je om en ziet je leven
come la scia di un’elica als de kielzog van een schroef
ma si è la vita che finisce zo is het leven dat eindigt
ma lui non ci pensò poi tanto maar hij dacht er niet zo veel aan
anzi si sentiva già felice hij voelde zich zelfs alweer gelukkig
e ricominciò il suo canto. en begon weer te zingen.
Te voglio bene assaie Ik hou heel veel van je
ma tanto tanto bene sai zo ontzettend veel, weet je dat
è una catena ormai het voelt alsof je vastgeketend bent
che scioglie il sangue waardoor het bloed
dint’e vene sai in de aders oplost, weet je dat.

Vertaling: René Speetjens

vakantiehuizen in de omgeving van Sorento 

 

 

 

 

Posted in Italië, Muziek | Comments Off on Lucia Dalla zingt ‘Caruso’

Flora

Sommigen onder ons zijn al moe als ze een museum zien. Ze lopen in Parijs wel in hoog tempo het ene warenhuis in en het andere weer uit maar een museumzaal met Romeinse vazen of Middeleeuwse iconen doet de moed in de schoenen zakken. Om niet voor spelbreker of cultuurbarbaar te worden uitgemaakt sloffen ze maar gedwee mee en gaan te vaak op een bankje zitten. Dat werkt niet.

Wat werkt wel? Wat voorwerk verrichten voordat we op reis gaan en internet is dan erg doeltreffend. Als we er over nadenken is het ook begrijpelijk: we maken onszelf wijs dat we alles moeten zien en er is veel te veel… maar waarom wel met grenzeloze energie door Lafayette en niet het Uffizi? Zowel de shopper als de kunstliefhebber gaat namelijk op eigen terrein gericht te werk. Zij (of hij) gaat daar zeker niet alles bekijken. Complete etages worden overgeslagen, afdelingen laat men links liggen maar dan is er een afdeling met de nieuwe collectie van Stella McCartney! Nergens nog in Nederland te zien. Wat doet een medereiziger die niets om mode geeft? Als ie (hij; zal vast een man zijn…) slim is heeft van de voren iets uitgezocht… een verdieping hoger is namelijk een afdeling met geweldig interessante zakmessen. Het gekke is dat we zeggen en denken graag nieuwe dingen te willen zien en ontdekken maar eigenlijk zijn we pas goed blij als we iets zien dat we al kennen.

Onze tip is dan ook om al thuis iets te bekijken wat we daar kunnen zien ‘in het echt’. Dat werkt altijd. In feite doet het er weinig toe wat je kiest: kies bijvoorbeeld Flora van Titiaan uit het lijstje meesterwerken van het Uffizi in Florence. We lezen bijvoorbeeld dat Rembrandt zijn Saskia als Flora heeft geschilderd en dat Titiaan 90 jaar oud is geworden en buitengewoon menselijke figuren heeft geschilderd met veel karakter en persoonlijkheid, net als Rembrandt maar dan eerder. Als we bij Flora Google afbeeldingen zoeken kom je allerlei blogjes en artikelen tegen vol zin en onzin. Als u zich thuis al hiermee een beetje vermaakt dan stapt u tijdens uw volgende vakantie in rap tempo dwars de zalen door zo op Flora af, of ze nu wel of niet de maîtresse van de schilder is geweest. Ze is werkelijk beeldig!

 

Posted in Cultuur, Italië, Toscane, Vakantie | Comments Off on Flora

Arte e Eleganza

De Italiaan Gian Paolo Barbieri (Milaan 1938) hoorde in de modefotografie tot de absolute wereldtop. Zijn foto’s sierden vele Vogue’s, hij fotografeerde voor Valentino en vele andere topontwerpers. Vooral zijn portretten van sterren als Audrey Hepburn en natuurlijk Sophia Loren zijn overbekend. Hij domineerde de jaren ’60. ’70 en ’80; daarna heeft hij zich toegelegd op reisfotografie. De Eduard Planting Gallery in Amsterdam toont onder de titel ‘Arte e Eleganza’ vanaf 11 januari tot 8 maart zijn werk. Een opmerkelijk hoogtepunt zal zijn tentoonstelling in het Victoria and Albert Museum in Londen betekenen. (vanaf 5 april). Barbieri is ineens zelf en vogue want er komt binnenkort (alweer in korte tijd) een boek uit. Italianen roemen zijn stile muscolare (gespierde stijl).

Barbieri is een autodidact die ooit begon in de Italiaanse filmindustrie waar hij kleine rollen speelde voor grote regisseurs. Aan zijn foto’s is dat goed te zien; die zijn vaak verhalend en lijken momenten te verbeelden in een sensuele sfeer. Amerikaanse speelfilms vormden een grote inspiratiebron voor hem. Hij vroeg zich af hoe de sterren van het witte doek gefotografeerd werden. Hij zocht naar de geheimen van het mnooi maken met licht en begon te experimenteren. Hier zien we model Simonetta Gianfelici voor Valentino. (Haute Couture lente/zomer 1983) toen er sprake was van een herontdekking van de galamour van de jaren vijftig vandaar de keuze voor zwart wit want bijna alles wat artistiek was had geen kleur in film en fotografie.

Daaronder de haven van Soedan (1974) en de dame onder met imposant hoofddeksel kan alleen maar Sophia Loren zijn.

Posted in Design, Italië | Comments Off on Arte e Eleganza

Nino Rota, wonderkind

Nino_Rota_1923

In speelfilms lijken de beelden het belangrijkste ingrediënt om ons in vervoering te brengen. Maar zet eens het geluid uit en je weet beter. Wis alle muziek uit de films van Fellini en er blijft weinig over. Op het componeren van sterke filmmuziek lijken de Italianen het patent te hebben. Aan het rijtje Bach, Beethoven, Mozart zou je rustig Nino Rota kunnen toevoegen.

Rota geniet nauwelijks bekendheid bij het grote publiek en zijn naam is niet zo groot als je op grond van zijn belang mag verwachten. Vele bollebozen zullen het juiste antwoord schuldig zullen blijven op de quizvraag wie de muziek maakte voor bijvoorbeeld ‘The Godfather’ en alle films van Fellini.

Waarom heeft Italië zo veel bijgedragen aan de ontwikkeling van de film en vooral in filmmuziek? Filmmuziek moet sterk verhalend zijn en tamelijk overdreven aangezet qua toon. Misschien omdat in Italie ‘de mens’ ooit voor het eerst centraal is komen te staan.  We denken natuurlijk aan de renaissance met daaruit voortkomend: de opera. Italianen zijn dol op roddel,  drama en eindeloos kletsen. Zingen en praten gaan ongemerkt in elkaar over. Nino Rota (Milaan 1911 – Rome 1979) was ongetwijfeld een muzikaal wonderkind. Maar speelde hij altijd een rol op de achtergrond met zijn filmmuziek? Nee, hij componeerde ook een zelfstandige opera  Il cappello di paglia di Firenze (De Florentijnse strohoed uit 1945) Rota schreef het libretto samen met zijn moeder Ernesta Rota.

Fellini zei over Nino Rota:

“Hij was iemand die de zeldzame kwaliteit bezat die hoort tot de wereld van intuïtie. Net als kinderen, eenvoudige mensen, gevoelige mensen of onschuldige mensen, kon hij plotseling schitterende dingen zeggen. Zodra hij aankwam verdween stress en alles veranderde in een feestelijke sfeer.”

 

Posted in Cultuur, Film, Italië, Muziek | Comments Off on Nino Rota, wonderkind

Kip Marengo

Het mooiste restaurant ter wereld is volgens velen het elegante ‘Ristorante del Cambio’ in Turijn. In deze tempel der lekkernijen serveert men echter een gerecht waar een culli zijn neus voor ophaalt: Kip Marengo. Wat is mis met die kip? Er horen rivierkreeftjes in en deze combinatie is not done. Waarom staat deze combinatie hier wel op de kaart? Dat heeft te maken met Napoleon en met de geschiedenis van de stad. Napoleon was bepaald geen fijnproever en had een broertje dood aan regels die niet door hem bedacht waren dus ook aan culinaire regels. Hij was dol op doodeenvoudige soepstengels (wat is er gezelliger dan soepstengels in een glaasje op tafel; zie op de foto!) en dus die Kip Marengo die vernoemd is naar de Slag bij Marengo (14 juni 1800). Napoleon versloeg daar nipt het Oostenrijkse leger. Napoleon vocht altijd met een lege maag maar toen hij de slag bij Marengo dreigde te verliezen, (zijn hulptroepen komen net iop tijd) gaf hij toe aan zijn honger en vroeg, tegen zijn gewoonte in om een warme maaltijd nog voor de vijand was verslagen. Er was in de benarde positie waarin zijn leger verkeerde echter niets gangbaars te eten; toen schijnt zijn kok iets in elkaar te hebben geflanst van wat voorhanden was: een kip, eieren, tomaten, knoflook, wat kruiden, olijfolie, rivierkreeftjes. Dat ging allemaal in een braadpan.  De kok sneed de kip in stukken naar het schijnt met een sabel en braadde deze in de olijfolie. Hij voegde de tomaten, knoflook en uien toe, deed er wat cognac bij die Napoleon bij zich droeg, kookte de kreeftjes en bakte de eieren als garnering en deed er een stuk soldatenbrood bij (een vorm van scheepsbeschuit). Napoleon smulde en sindsdien zou hij dit gerecht telkens na elke overwinning laten bereiden op exact dezelfde wijze zoals de kok het maakte na de slag van Marengo. Waarschijnlijk is Ristorante del Cambio in Turijn het enige toprestaurant waar dit gerecht op de kaart staat. Wie op zoek gaat naar het recept in kookboeken ziet dat men vrijwel altijd de kreeftjes weglaat. In dit restaurant gaat respect voor de geschiedenis, wat dit gerecht betreft, boven culinaire regels.

Posted in Eten, Italië | Comments Off on Kip Marengo

Ponti Loren

Sommige liefdesaffaires zijn begonnen op de werkvloer. Een schoolvoorbeeld is die tussen Carlo Ponti  en Sophia Loren (die toen nog Sophia Lazzaro heette). Het was trouwens niet de eerste vrouw die Ponti op z’n werk ontmoette; als jurylid van schoonheidswedstrijden leerde Carlo Ponti ook zijn eerste vouw Giuliana Fiastri kennen met wie hij in 1946 was getrouwd. In Italie kon je natuurlijk niet scheiden maar uiteindelijk is het met veel kunst-en en vliegwerk goed gekomen en heeft het huwelijk, dat in 1962 gesloten werd ‘met de handschoen’ in Mexico, stand gehouden tot Ponti op 94-jarige leeftijd in 2007 overleed.  Carlo beloofde Sophia ‘het mooiste huis’ ter wereld: Villa Sara bij Rome. Hollywood-stijl maar dan echt oud.

In 1964 is het Amerikaanse blad Life Magazine op bezoek geweest voor een fotoreportage (we zien hier op de foto Carlo en Sophia in een van de vijftig kamers). Het huis mag er inderdaad wezen en de klassieke inrichting ook maar wat er in de foto-reportage niet te zien is zijn enorme collectie moderne kunst; van Picasso tot Dali. Allemaal topstukken maar als er een doek is dat de aandacht meeste trekt dan is het wel een Francis Bacon uit 1956 dat in 2007 (het jaar dat Ponti overleed) geveild werd bij Christie’s in Londen voor een recordbedrag. Het bracht 14 miljoen pond op; het hoogste bedrag afgehamerd voor een Bacon. Waarom is dat dat werk zo opmerkelijk? Het gaat om ‘Study for Portrait II’, geschilderd in 1956 en het stelt de Paus (!) voor, de geestelijke die nota bene verantwoordelijk was voor het dwarsbomen van Ponti’s scheiding en tweede huwelijk dat met veel knip- en plakwerk moest worden geregeld. Study for Portrait II is wel omschreven als een verbeelding van de sympathieke kanten van de paus als een tragische held die overdonderd is door krachten van buitenaf. Zou Bacon aan het huwelijk van Ponti en Sophia hebben gedacht tijdens zijn scheppende arbeid?

 

Posted in Cultuur, Italië | Comments Off on Ponti Loren

La Mer

Mr-Bean-s-holiday-mr-bean-28501563-500-270

De zomer is voorbij maar de Middellandse Zee ligt er nog steeds.  Mare nostrum; volgens de Romeinen: onze zee. De invloed op het klimaat en cultuur is niet te overschatten. Vroeger betekende dat vooral: bruinbakken in de zon hartje zomer maar tegenwoordig zoeken we meer de sfeer, de cultuur, de keuken en de natuur en dat kan desnoods in de herfst en het mag zelfs regenen. Het ouderwetse verlangen van de toerist uit het Noorden naar de zee is zeer fraai verbeeld in de dolkomische film ‘Holiday’ waarin Mr Bean (Rowan Atkinson) vanuit zijn hotel de zee ziet en vergeet dat hij niet op de begane grond is. Vanaf dat moment filmt hij onafgebroken en zonder op of om te kijken zijn tocht naar de zee. Door onwaarschijnlijke toevalligheden verloopt die tocht zonder kleerscheuren: normaal gesproken zou hij al tientallen keren gevallen zijn maar telkens word hij opgevangen tot de laatste ‘tree’, de buik van een zonaanbidder en loopt met opgestroopte broekspijpen de zee in. Welk lied men beter kunnen kiezen voor deze scene dan ‘La mer’ van Charles Trenet?

Wij noemen wellicht Edith Piaff of Charles Aznavour maar in Frankrijk zal men Charles Trenet noemen als de grootste chansonnier aller Fransen.

La mer

Qu’on voit danser le long des golfes clairs
A des reflets d’argent
La mer
Des reflets changeants
Sous la pluie

La mer
Au ciel d’été confond
Ses blancs moutons
Avec les anges si purs
La mer bergère d’azur
Infinie

Voyez
Près des étangs
Ces grands roseaux mouillés
Voyez
Ces oiseaux blancs
Et ces maisons rouillées

La mer
Les a bercés
Le long des golfes clairs
Et d’une chanson d’amour
La mer
A bercé mon coeur pour la vie

Posted in Frankrijk, Vakantie | Comments Off on La Mer

Oci ciornie

oci+ciornie26

‘Schone jongens, die Romeinen.’ natuurlijk waren ze raar in de ogen van Asterix en Obelix maar objectief gezien en in vergelijking met andere volken en andere tijden roken ze fris en geurig. Hun badcultuur was zeer uitgebreid en wie de technische kant van de zaak bekijkt ziet badhuizen waar huidige aannemers nog een puntje aan kunnen zuigen: honderden mensen konden tegelijk van koud en warm water worden voorzien. Christenen- van het eerste uur vonden al die aandacht voor eigen lijf maar decadent en richten zich op het geestelijk leven.

Montecatini Terme gelegen in de provincie Pistoa in het dal van het riviertje de Nievole is één van de fraaiste en belangrijkste thermaalbadplaatsen van Europa. Het water van de bronnen zou vooral een heilzame werking hebben op de lever en het spijsverteringsstelsel.

Het ging lange tijd slecht met dit soort oorden en het verval sloeg toe. De Terme Leopoldine uit 1926 dat op een antieke tempel kijkt werd in de jaren twintig op sommige dagen door 60.000 heilzoekers bezocht; daarna ging het bergafwaarts in het dal. Maar na zwaar weer kwam er weer zonneschijn in de badplaats en is er weer leven in de brouwerij.

Wie gevoelig is voor de charme van de jaren twintig en de mondaine wereld van de rijken der aarde moet zeker een bezoek brengen aan deze plaats waar twintig jaar geleden de film Oci ciornie (Donkere ogen) met in de hoofdrol de acteur Marcello Mastroianni werd opgenomen. In dit drama is hij getrouwd met een rijke landgenote, maar versiert een knappe Russin. Natuurlijk had hij helemaal geen last van zijn maag maar zin in avontuur. Uiteindelijk was hij niet bereid zijn fijne leventje op te geven voor de Russin die op hem wachtte in Rusland. De film is gebaseert op een toneelstuk van Tsjechov ‘De dame met het hondje’ volgens de schrijver Nabokov een van de mooiste korte verhalen ooit geschreven. Laten we ons verheugen op een bezoek aan deze plaats en lezen vooraf dit verhaal en bekijken de film. Wie liever een recentere film ziet dat verwijst naar dit klassieke verhaal moet ‘The Reader’ uit 2008 met Kate Winslet gaan zien.

Villagrande vakantiehuizen in de omgeving van Montecatini Terme

Posted in Cultuur, Italië, Toscane, Vakantie | Comments Off on Oci ciornie

Ontmoeting in Carmignano

2_Visitazione_Pontormo-Restauro_Daniele-Rossi-640x425

Restauratie van ´De Visitatie´ (1528-1530) van Jacopo da Pontormo  (Pontorme 1494 Florence 1557)

Voor Bijbelvorsers is dit geen nieuws maar wist u dat de moeder van Johannes de Doper de tante was van de moeder van Jesus en dat ze tegelijk in verwachting waren? Zouden ze nu geleefd hebben zouden ze samen op zwangerschapsyoga hebben gezeten maar dat bestond in die dagen niet. Op een goede dag ging Maria op bezoek bij haar tante die meteen door had dat er in de buik van Maria iets bijzonders aan de hand was: ‘Jij bent de meest gezegende onder de vrouwen, en gezegend is het kind in je schoot! Waaraan heb ik het te danken, dat de moeder van de Heer zelf naar mij toekomt…?’ Maria barstte in jubelzang uit: ‘Ik zing van ganser harte voor de Heer. Want hoe onbetekenend ik ook ben, Hij heeft op mij zijn oog laten vallen…!” De ontmoeting van beide vrouwen is een gewild onderwerp in het Italie van de 16e eeuw. Er was veel vraag naar en de scene mocht er realistisch en natuurgetrouw uitzien alsof het om gewone mensen gaat van vlees en bloed.

Voor een schitterende verbeelding van deze ontmoeting hoeven we niet in de rij van een groot museum in een wereldstad en ook niet naar het Uffizi in Florence, nee we kunnen terecht in het kleine kerkje San Michele in Carmignano. Het aardige van Italie is dat topkwaliteit te zien is verspreid over het hele land, tenminste: als het niet uitgeleend is.

Dit jaar hangt het werk als topstuk in een museale presentatie in Florence. Het is onlangs gerestaureerd: onder de vele overschilderingen kwam een interessant detail te voorschijn op de muur in de achtergrond ontdekte de restaurateur dat de schilder een ezeltje had afgebeeld! Of het schilderij weer op z’n plek hangt in het kerkje van Carmignano als u het gaat ‘ontmoeten’ durft Villagrade niet te garanderen.

Overigens: dit schilderij, dat nu weer erg ‘hip’ is, kunt u op een enorm groot scherm zien in Stichting De Pont in Tilburg in een videopresentatie van de Amerikaanse videokunstenaar Bill Viola. Viola heeft de scene, die eigenlijk maar 45 seconden duurt, laten naspelen en uitgerekt tot tien minuten durende ‘slow motion’ die zich telkens herhaalt

.

Dichtsbijzijnde vakantiehuis van Villagrande.

Posted in Italië, Kunst | Comments Off on Ontmoeting in Carmignano

‘Bistro’ naar Frankrijk

1240032_10202671868453023_5622791433340812136_n

‘De Franse keuken thuis’… Allerhande serveert een Bistro-menu. Wat is de herkomst van woord ‘Bistro’, (Russisch voor ‘snel’)? Er circuleren verschillende verhalen: Franse soldaten van Napoleon zouden een vlugge hap eisen van de lokale bevolking tijdens hun veldtochten of waren het juist Russen die na de val van Napoleon in Parijs op hun wenken bediend wilden worden? Hoe dan ook: eten in een ‘Bistro’ was zeer hip in de jaren zestig in Nederland. In feite draaide alles om een kort gebakken stuk rundvlees: een entrecote of tournedos geserveerd met sla, frites en een paar schaaltjes met een sausje waarin knoflook was verwerkt.  Die knoflook was iets zeer aparts toen maar het was vooral de druipende kaars op een lege fles wijn en het eten op een houten plank werd geserveerd in slecht licht en stemmige beatmuziek van een LP; dat was het nieuwe eten buiten de deur.

Eenmaal in Frankrijk zelf had de Nederlander altijd klachten over de biefstuk. Te taai, te dun en te klein. De oorzaak was dat de Fransen een baklapje bedoelen met ‘bifteck’ terwijl men een biefstuk wilde. Had maar een chateaubriand besteld dan had je niet geklaagd.

Toch moesten de conservatieve Fransen niets hebben van ‘de snelle hap’ net als nu niet van ‘fastfood’ dat uit Amerika zou zijn overgewaaid. Nee, er ontstond een nieuwe cultuur in Parijs in de jaren zestig door een nieuwe generatie studenten. Deze jongeren wilden alles anders en zelfs de Franse keuken moest op de schop. Men wilde een snelle hap want er waren belangrijkere zaken in de wereld dan eindeloos tafelen met vele gangen.

Inmiddels kan een snelle hap ook culinair verantwoord zijn. Op de Villagrande bistrotafel ziet u een prima kort gebakken puik stukje vlees dat de Amerikanen een ‘rib eye’ noemen en de Franse een côte de boeuff maar dan zonder been. Als je die bij de beste slager koopt en je bakt die in een stalen pan zonder anti aanbaklaag dan hoef je er alleen maar brood en sla bij. Een bijpassende wijn laat het vlees nog beter smaken.

Allerhande geeft de merkwaardige tip om ‘als je tijd hebt’ zelf frites te maken. Dat heeft natuurlijk niets met Bistro te maken… maar het kan wel lekker zijn. Wij houden het op een Hollands opperdoesje dat zo prettig prakt in de boterjus. En die plank dan? Nee, sorry hoor; we houden het bij een bord op een tafelkleed en zeker geen papieren servetjes.

 

Thuis Frans eten kan heel goed maar er gaat niets boven  Een huis in Frankrijk! waar u  ‘thuis’ eet.

 

Posted in Cultuur, Eten, Frankrijk | Comments Off on ‘Bistro’ naar Frankrijk