Kirsten Dunst speelt in Sofia Coppola’s speelfilm ‘Marie Antoinette‘ en zegt tegen haar giechelende hofvriendinnen ‘Welkom in mijn kleine dorpje! (dat ze speciaal voor haarzelf heeft laten bouwen naast Versailles, zie foto) Ik vind ‘t hier heerlijk. Een stukje hemel. Moeten we vaker doen. Heerlijk, het platteland.’ Zou haar nieuwe voorliefde voor eenvoud en landleven beter zijn doorgedrongen tot het volk, dan zou wellicht haar hoofd niet van haar romp zijn gescheiden -al zagen sommigen hierin juist een teken van decadentie…-.
Marie leest voor in het hoge gras ‘Rousseau zegt: ‘Als de mens verziekt is door een kunstmatige samenleving, wat is dan z’n natuurlijke staat? De staat van de natuur die hij heeft achtergelaten?’ Stel dat je door het bos loopt, zonder arbeid of spraak zonder onderdak…’
Een spindokter van de monarchie propageert in het paleis ‘Schijnbare soberheid moet worden aangemoedigd, maar de koningin heeft een artistiek temperament dat gevoed moet worden.’
Even later zien we Marie zingend en acterend op de planken in een decor voor een aristocratisch publiek. Ze speelt een boerin en veegt de vloer van haar nederige stulpje.
Niet alleen ‘ontdekt’ ze de dorpse idylle maar ook spiritualiteit. Voor die ontdekking zijn onze huidige champagneglazen (flute) ongeschikt. Daarin blijft de prik veel te lang hangen. Coupes dus! Daarin kan je trouwens ook veel makkelijker een aardbei dopen. En, misschien nog veel belangrijker: met je vinger over de rand draaien voor een spiritueel geluid. Marie: ’Net zingende engelen!’
Marie Antoinette leest voor uit Rousseau.
