Nino Rota, wonderkind

Nino_Rota_1923

In speelfilms lijken de beelden het belangrijkste ingrediënt om ons in vervoering te brengen. Maar zet eens het geluid uit en je weet beter. Wis alle muziek uit de films van Fellini en er blijft weinig over. Op het componeren van sterke filmmuziek lijken de Italianen het patent te hebben. Aan het rijtje Bach, Beethoven, Mozart zou je rustig Nino Rota kunnen toevoegen.

Rota geniet nauwelijks bekendheid bij het grote publiek en zijn naam is niet zo groot als je op grond van zijn belang mag verwachten. Vele bollebozen zullen het juiste antwoord schuldig zullen blijven op de quizvraag wie de muziek maakte voor bijvoorbeeld ‘The Godfather’ en alle films van Fellini.

Waarom heeft Italië zo veel bijgedragen aan de ontwikkeling van de film en vooral in filmmuziek? Filmmuziek moet sterk verhalend zijn en tamelijk overdreven aangezet qua toon. Misschien omdat in Italie ‘de mens’ ooit voor het eerst centraal is komen te staan.  We denken natuurlijk aan de renaissance met daaruit voortkomend: de opera. Italianen zijn dol op roddel,  drama en eindeloos kletsen. Zingen en praten gaan ongemerkt in elkaar over. Nino Rota (Milaan 1911 – Rome 1979) was ongetwijfeld een muzikaal wonderkind. Maar speelde hij altijd een rol op de achtergrond met zijn filmmuziek? Nee, hij componeerde ook een zelfstandige opera  Il cappello di paglia di Firenze (De Florentijnse strohoed uit 1945) Rota schreef het libretto samen met zijn moeder Ernesta Rota.

Fellini zei over Nino Rota:

“Hij was iemand die de zeldzame kwaliteit bezat die hoort tot de wereld van intuïtie. Net als kinderen, eenvoudige mensen, gevoelige mensen of onschuldige mensen, kon hij plotseling schitterende dingen zeggen. Zodra hij aankwam verdween stress en alles veranderde in een feestelijke sfeer.”

 

Comments are closed.