Gaudi, Franco, Madonna en Montserrat

La Virgen de Montserrat

 

montserrat1

De aanbeveling ‘is uw bezoek meer dan waard’ is behoorlijk afgezaagd en uitgehold, bijna een waarschuwing om iets links te laten liggen. Echte bezienswaardige plaatsen hebben deze aanbeveling niet nodig. U bent daar helaas niet altijd de enige bezoeker; maar met wat geluk is er voor elk wereldwonder wel een rustig moment te vinden en anders maken we van de nood een deugd en gaan als makke schaapjes op in de meute.

Er zijn van die plaatsen die in ons geheugen zijn blijven hangen om ooit eens te bezoeken maar het is er helaas nog nooit van gekomen; het klooster (plus berg!) van Montserrat is misschien een goed voorbeeld. Daar moeten we heen al is het alleen maar om de ‘Madonna met het zwarte gezicht’ in werkelijkheid te hebben gezien. Kijken we daar alleen maar naar het verre verleden en genieten we alleen maar van natuurschoon? (wat is het daar indrukwekkend mooi!) Nee,  het klooster van Montserrat is niet alleen interessant om te bezoeken (met de kabelbaan!) vanwege de fraaie ligging of de architectuur maar vooral ook vanwege zijn rijke geschiedenis die niet ergens in de 17e eeuw eindigt maar tot naar  de dag van vandaag doorloopt. Voor de restauratie van het klooster heeft namelijk,  in 1876, Antoni Gaudí tekeningen gemaakt. Ook voor wie gevoelig is mystiek moet eens deze berg op naar het klooster. De bijgelovige dictator Franco durfde, op het toppunt van zijn macht, in ieder geval niet dit Catalaanse bolwerk te betreden maar met Johan Cruyff als beschermheilige zitten we goed. Welnu: de rijke geschiedenis is machtig interessant en uitvoerig beschreven en makkelijk te vinden.

Villagrande Vakantiehuizen in de omgeving. 

Posted in Cultuur, Natuur, Spanje, Vakantie | Leave a comment

L’arte dei rumori

bild Luigi Russolo (links) bij zijn lawaaimachine.

Voor een beetje Popprofessor is de naam Trevor Horn gesneden koek: zo’n onbekend belangrijk figuur achter de schermen die aan de basis stond van talloze hits. Slechts weinigen zullen van zijn eigen creatie ‘The Art of Noise’ hebben gehoord; een ‘avant-garde’-band die in de jaren ’80 van de vorige eeuw experimenteerde met elektronica en synthesizers.  De naam is natuurlijk grappig gekozen want waar ligt de grens tussen muziek en geluid? Wie op zoek gaat naar de roots van kunstmatig geluid komt via deze Horn uit bij de Italiaan Luigi Russolo (Portogruaro 1885 – Laveno-Mombello 1947) ; deze creatieve duizendpoot schreef een essay onder the titel L’ Arte dei rumori  (The Art of Noises) in 1913 en daar is die band van Trevor Horn naar genoemd. Russolo hoorde ook bij de futuristen, een groep merkwaardige schilderende heren die furore maakten in Parijs. Zij geloofden in de vooruitgang van techniek en adoreerden machines. Omdat men in die kringen sympathiseerden met Mussolini zijn ze nooit geliefd geweest. In hetzelfde jaar dat hij zijn geschrift publiceerde bouwde Russolo met zijn assistent Ugo Piatti zijn eerste instrumenten, die hij Intonarumori lawaaimachines) noemde. Een van die instrumenten was de Russolofoon, een instrument dat gelijktijdig zeven verschillende geluiden produceert en dat in twaalf geluidsterkten. Rond deze muziek ontstond zelfs een stroming: het Bruïtisme (bruit = ‘lawaai, geruis’).  In het bruïtisme bestaat het compositorisch materiaal dus uit ‘lawaai’ of ‘ruis’, waarbij tonaliteit geen rol speelt. Je kunt het nauwelijks geloven maar de aanhangers waren tegen de stilte van het verleden en voor de nieuwe tijd die onlosmakelijk verbonden was aan machinaal lawaai. De zuivere toon roept volgens hen geen emotie meer op.

Men mag misschien nog een andere componist tot deze muziekstroming rekenen, al zal hij er zelf geen weet van hebben gehad: Carlo Abarth, de man die later bekend zou worden vanwege zijn ronkende uitlaatsystemen gemonteerd onder speciaal opgevoerde Fiats. Carlo was een  motorracer die voor de Eerste Wereldoorlog een weddenschap won door op zijn lawaaimachine sneller van Oostende naar Wenen te rijden dan de Oriënt Expres. Italie was het land van snelheid en opgewonden kabaal; soms merken we daar nog wel iets van maar tegenwoordig gaat men liever prat op slow-food in een ontspannen ambiance.

 

Luigi Russolo ligt begraven in op een stille begraafplaats in Laveno-Mombello bij het Logo Maggiore.  

Villagrande voor wie rust en stilte zoekt.

 

 

 

(

Posted in Italië, Muziek | Leave a comment

Diepgang in Sarlat

images

Soms, als je ergens op vakantie bent, weet je niet wat je er eigenlijk te zoeken hebt. Op zich zit alles mee; over het eten niets te klagen, het bed zakt niet door en de zon schijnt de hele dag en er liggen voldoende biertjes en flessen bourgogne in de koele kast. Wat wil je nog meer? Je kijkt op de kaart, je leest een kleurrijk foldertje maar daar wordt je om onverklaarbare redenen niet vrolijk van. Een bezoek aan een grot of  een demonstratie kantklossen dan maar? Nee, er moet iets meer zijn. Zo’n oud plaatsje moet iets speciaals te bieden hebben. De kunst om meer uit je vakantie te halen is om iets aantrekkelijks uit te zoeken als je nog thuis bent; profiteer vanaf je luie stoel de zegeningen van internet en leg je lot niet in handen van het toeval!

U wilt zowel uitrusten maar ook het lichaam en geest prikkelen; dat kan heel goed samengaan want de Franse cultuur gaat toch iets verder dan kazen, stokbroden en wijn. Neem bijvoorbeeld het lieflijke middeleeuwse plaatsje Sarlat-la-Canéda in het departement Dordogne. U denkt: een stadsgedeelte met middeleeuwse huizen, dat ken ik wel, een markt op iedere zaterdag met typische streekproducten op de ‘Place du Marché-aux-Obies’, ook goed en wijzen we heus niet af. Dat de stad ‘in 13de en 14de eeuw een welvarende periode beleefde als handelsplaats.’ is ook fijn om te weten maar dan leest u toevallig iets over ‘Maison de La Boétie’. Wat kan dat wezen?

We kunnen daar het woonhuis bezoeken van ene Étienne de La Boétie die in Sarlat werd geboren in 1530 en stierf in 1563.  Hij was rechter, schrijver, politiek filosoof en een vriend van de filosoof Montaigne.  Maar zijn boek Vertoog over de vrijwillige onderdanigheid (Discours de la servitude volontaire) is zijn grote verdienste voor de mensheid gebleken.

We komen er in dit ‘maison’ (waar zijn geest nog immer rondwaart) achter dat, volgens velen die het weten kunnen, zijn vertoog nog steeds actueel is en inzicht biedt in het mechanisme van macht en gehoorzaamheid. We hebben een idee: als straks Sinterklaas weer in aantocht is en we willen een steentje bijdragen (en als mens met inzichten ontzag inboezemen)  aan de Zwarten Pieten-discussie, dan moeten we beslagen ten ijs komen. We hoeven ‘servitude’ alleen maar te vertalen als ‘slavernij’ (zoals velen doen).  Dan kunt u uw betoog beginnen met ‘Grappig dat je over Zwarte Piet begint want ik was laatst in Sarlat….’

Rijker thuiskomen uit onze huizen in de streek 

 

 

 

Posted in Cultuur, Frankrijk, Vakantie | Leave a comment

Goed gegokt in Monaco

marcel_duchamp_monte_carlo_bond_opbrengst1miljoen8

De reputatie ‘mooiste stad ter wereld’ zou Parijs weleens te danken kunnen hebben aan ‘l’Opera’ (of: Palais Garnier), een bouwwerk dat taxateurs van tussen Kunst en Kitsch zullen beoordelen als waardeloze neo-barokke kitsch. ‘Maar het is een leuk ding….’ De architect is Charles Garnier (1825 – 1898). Garnier was uiteraard een rijk man van aanzien maar, zeer uitzondelijk voor die tijd, van eenvoudige komaf  (hij loog over zijn achtergrond). Als arm jongetje uit de Rue Mouffetard wilde hij later rijk worden. Veel van zijn bouwwerken zijn inmiddels afgebroken (zoals het Panorama Francais) maar wie volop van de wereld van Garnier wil genieten moet naar Monaco want daar staan veel van zijn ontwerpen in volle glorie te schitteren; onder andere het beroemde casino.

Een uitgekookte gokker was de Franse kunstenaar en schaakmeester Marcel Duchamp (7 jaar oud toen Garnier stierf). Tegenover de barokke kitsch van Garnier en de kunst van Duchamp zit een wereld van verschil maar misschien is dat slechts schijn. Duchamp had namelijk ook een briljant idee om geld binnen te halen. In 1924 had hij een systeem bedacht waarbij hij nooit van de Casino bank van Monte Carlo zou verliezen: hij drukte waardepapieren met zijn eigen portret erop (foto van Man Ray). Wie een aandeel bezat zou delen in de winst (vrienden kenden hem als succesvolle roulette speler).  

De obligaties had hij eigenhandig gemaakt; een collage op karton. “Obligation Monte Carlo” (zie afbeelding). Er bestaan er niet veel meer van: het  MoMA (The Museum of Modern Art in New York) bezit een exemplaar en onlangs werd een exemplaar geveild bij Christie’s voor $1,082,500. Waar al de overige obligaties zijn gebleven is onbekend. Mocht u in uw zoektocht op zolder naar kunstvoorwerpen om mee te nemen naar tussen Kunst en Kitsch een stapeltje van deze oude obligaties vinden in een oude doos dan kunt u na een televisieoptreden bij de charmante en goed geconserveerde Nelleke van de Krogt een leuke tijd doorbrengen in het Casino.

Een vakantiehuis boeken bij ons aan de Cote d’Azur  is altijd winst. www.villagrande.nl/vakantiehuizen/frankrijk/provence-cote-dazur/

 

 

Posted in Cultuur, Frankrijk, Kunst | Leave a comment

Bikini

1024px-Casale_Bikini_modified

Wat denken wij te weten over de bikini? Dat het om een tweedelige badpak gaat dat ergens in de jaren vijftig of zestig in de mode kwam en genoemd is naar Bikini,  een eiland in de Grote Oceaan waar kernproeven werden uitgevoerd. De bikini, aanvankelijk geïntroduceerd onder de naam ‘Atome’ zou inslaan ‘als een bom’, hoewel hier en daar verboden maar is vrij snel geheel geaccepteerd. Als we de naam van de ontwerper opzoeken komen we vreemd genoeg niet bij een modeontwerper uit maar bij een Franse auto-ingenieur: Louis Réard. Hij introduceerde het kledingstuk op de Parijse catwalk. Hij vond geen mannequin die de klus wilde klaren maar wist wel een stripteasedanseres te strikken.

Was hij op het idee gekomen door de lingeriezaak van zijn moeder en de daarnaast gelegen pikante theater Folies Bergères? Neen, hij merkte op dat vrouwen op het strand vaak hun badpak oprolden. Na de introductie in Parijs liet hij reclame maken door in de blauwe luchten boven de stranden van St Tropez teksten te laten zetten door vliegtuigjes.

Maar was Réard werkelijk de uitvinder van het tweedelig badpak? Alweer ‘neen’; de Romeinen waren namelijk helemaal geen rare jongens. Voor de eerste afbeeldingen moeten we naar Sicilië, naar de Villa Romana del Casale bij het bergstadje Piazza Armerina om precies te zijn. De villa is zeer goed bewaard gebleven en de vloermozaïeken vertonen jachttaferelen, goden- en heldensagen maar vooral vrouwen in bikini trekken de aandacht.

De vrouwen liggen echter niet te zonnen op het strand of te flaneren langs Romeinse terrasjes maar werken volop aan hun figuur. Ze voeren gymnastische oefeningen uit en doen aan vechtsporten. Nog onbekend waren de burqini, de monokini, de tankini en de G-string. Maar je weet nooit wat er tijdens toekomstige opgravingen wordt blootgelegd.

 

 

 

 

 

Posted in Faits divers, Italië | Leave a comment

Stoere Limoncello

bello-bottleStel je wilt je eigen limoncello gaan produceren, waar moet je dan zijn? Deze vraag hadden twee vrienden uit Nederland ook. Limoncello is een citroen likeur en komt oorspronkelijk uit Zuid Italië maar is tegenwoordig populair in heel Italië.
Deze vraag heeft de twee vrienden doen besluiten om naar Italië af te reizen om daar op zoek te gaan naar het beste recept om zelf limoncello te maken. Voor het belangrijkste ingrediënt de citroen togen zij naar de Amalfi Kust. Het verhaal gaat dat daar de beste citroenen van heel Italië groeien. Met deze citroenen werd op geheel eigen wijze limoncello gemaakt welke zij hebben omgedoopt naar Bello Limoncello. Omdat de makers van Bello Limoncello het likeurtje een te vrouwelijk imago vonden hebben besloten zij dit te gaan produceren op de macho manier. Dat hield in dat zij een cabrio auto regelden om de citroenen inclusief pure alcohol wat nodig is voor de bereiding van limoncello terug naar Nederland te vervoeren.
De limoncello werd ook net op een iets andere manier bereidt, zo werd het alcoholpercentage iets opgekrikt en werd er minder suiker gebruikt om de drank iets minder zoet te maken. Het resultaat mag er wezen! Bello Limoncello werd gelanceerd en is ook verkrijgbaar in een aantal restaurants en slijterijen in Nederland.
Wanneer je op vakantie bent aan de Amalfi Kust kan je zelf ook opzoek naar de beste citroenen voor limoncello, het is namelijk vrij gemakkelijk om zelf limoncello te maken. Op Italië Plein vind je een aantal recepten voor het maken van limoncello.
Voor meer informatie, kijk op de website van Bello Limoncello.
Heb je zelf een nog beter recept voor limoncello? Laat het ons weten!
Wil je zelf aan de slag? Kijk voor één van onze vakantiehuizen aan de Amalfi Kust om de beste citroenen te vinden en inspiratie op te doen!

Posted in Eten | Leave a comment

La primavera – Waar denk jij aan?

Waar denk jij aan bij La Primavera?

  • De Italiaan zeer waarschijnlijk aan het voorjaar
  • Een Hagenees aan het Italiaanse restaurant La Primavera op de Beeklaan
  • En de wielrenliefhebber denkt aan de wielerklassieker Milaan – San Remo

milansanremo
De winnaar van Milaan – San Remo 2014, Alexander Kristoff
(bron foto: milansanremo.co.uk) 

Opening van het wielrenseizoen, begin van de lente
Deze ‘dag’klassieker wordt namelijk ook wel La Primavera genoemd omdat het de officieuze opening van het wielerseizoen is en tevens het begin van de lente is. En als het meezit kan de koers gezien worden als de route naar de zon: Aan de start in Milaan kan het nog regenachtig zijn. Maar wanneer de renners bijna 300 kilometer verderop in San Remo aankomen schijnt daar een stralende lentezon.

De rit naar de zon: Parijs – Nice
Naast Milaan – San Remo is er in Frankrijk een meerdaagse wielerkoers die ook gezien wordt als de rit naar de zon, namelijk Parijs – Nice. Zowel Nice als San Remo liggen aan de Middellandse zee slechts 50 kilometer van elkaar verwijderd.

vakantiehuizen Nice
Vakantiehuis met zwembad Nice? Boek bij Villagrande!   (bron foto: villagrande.nl)

Vakantie in Zuid-Frankrijk?
Beide bestemmingen zijn dan ideaal om te genieten van een zachte winter of de eerste echte zonnestralen mee te pakken in het voorjaar. Wij hebben een ruim aanbod aan vakantiehuizen in Nice: geniet van de Zuid-Franse omgeving en trek erop uit richting de Italiaanse grens.

 

Posted in Faits divers, Frankrijk, Italië | Leave a comment

Een eeuw in Arles

Arles is natuurlijk bekend door het verblijf van Vincent van Gogh. Minder bekend is dat je in deze plaats stokoud kunt worden. We moeten natuurlijk wel leven volgens de regels van de oudste mens die ooit op aarde leefde (officieel vastgesteld) Jeanne-Louise Calmet (Arles, 1875 – 1997) om precies te zijn: 122 jaar en 164 dagen. Haar recept: een kilo chocola in de week eten, af en toe een glas port drinken en….  roken! Ze werkte niet maar deed aan sport. Ze sloot de deal van haar leven toen ze 90 jaar oud was. Ze sprak in 1965 af met de notaris (die toen 46 jaar oud was) dat hij haar appartement mocht hebben na haar dood tegen een toelage van 2500 francs per maand. Ze overleefde de notaris en diens weduwe zette de betaling voort.

Jeanne-Louise heeft Van Gogh nog gekend.  Van Gogh kwam doek kopen in de stoffenzaak van haar oom. ‘Vies, slecht gekleed en koppig’ zei ze in een interview over hem toen ze 100 jaar werd en stak er eentje op (zie foto).

Inmiddels meldt De Volkskrant (16 april 2014) ‘Frankrijk verliest weer een stukje van zijn cultuur: de productie van de beroemde Gauloise-sigaretten verkast naar Polen.’ Laten we het leed verzachten door te bedenken dat roken geen eeuwen oude cultuur is. ‘De gauloises worden polonaises’…

99

Posted in Faits divers, Frankrijk | Leave a comment

Numero Uno

themusik_arisa_pigiama_ionica_video_youtube_rihanna_benny_hill_show

De invloed van het Italiaanse lied op Nederlandse populaire muziek heeft een lange voorgeschiedenis die terugvoert naar de opera. Twee jaar geleden verscheen een driedubbele CD ‘Italiano!’ met 70 hits ‘van Caruso tot Conte’ samengesteld door Vic van Reijt. De invloed blijft natuurlijk niet beperkt tot Nederland (Denk aan ‘O sole mio’; ‘It’s now or never’ van Elvis) maar onze volkszangers hanteren vaak een Italiaanse stijl met gevoelige uithalen.

Laten wij niet omkijken naar het verleden maar te rade gaan bij de Top 20 van Italië van vandaag. Wat staat er vandaag op numero uno? Wat kunnen wij binnenkort in Nederlandse vertaling verwachten?  ‘Tegenwind’ of beter:  ‘Controvento’ (won San Remo 2014) van Arisa. Kennen wij Arisa? Nauwelijks….  of we kijken naar de Italiaanse X-factor waar zij jurylid is. Zij begint haar lied met ‘Io non credo nei miracoli’ (Ik geloof niet in wonderen). De strekking van het lied lijkt te maken te hebben met de toestand van het land, al zijn er berichten deze dagen dat Italië economisch gezien weer aan de beterende hand is.

We mogen ons afvragen waarom Arisa een artiestennaam heeft aangenomen want in werkelijkheid heet ze Rosalba Pippa; dat klinkt toch veel beter? (Genua, 1982 maar groeide op in Pignola een dorpje niet ver van Potenza) Arisa is een acroniem; ter ere en meerdere glorie van haar naasten en dat verdient natuurlijk alle lof. Antonio (vader) Rosalba (zijzelf) Isabella (zus) Sabrina (andere zus) en Assunta (moeder).

Zou ‘Controvento’ haar grote hit ‘La Notte’ overtreffen? Arisa geeft, net als in haar vorige clip,  blijkt een voorliefde voor leuke behangetjes en bevestigt eens niet het vooroordeel dat Italianen altijd over verliefdheid zingen. Arisa helpt ons als het even niet meezit, dat is de boodschap van haar nieuwe hit. Wie erg goed tegen de hele dag Italiaanse populaire muziek kan zou kunnen overwegen om de livestream van www.radioitalia.it van het net te plukken. Wat nog meer typisch Italiaans is? Laat een paar felle TL buizen in je eetkeuken branden en zet je TV (met extra veel kleur) erbij aan op flink volume tegelijk met de radio en als er iemand belt zeg je op luide toon ‘Pronto…’ Ja, wat wij ook eten; wij doen dat graag op z’n Italiaans.

 

 

Posted in Cultuur, Italië, Muziek | Leave a comment

Aangetrouwde nicht van Amerigo?

download (1) g913

Deze charmante jonge dame met heerlijke haardos zouden we kunnen kennen uit het Uffizi in Florence: Venus is haar naam. We denken wellicht even aan de wereldwijde nummer 1 hit van Shocking Blue ‘I’m the fire of your desire’ maar waarschijnlijk niet aan het paard van Sinterklaas. Toch bestaat er wel degelijk enig verband tussen deze Venus (links: detail van het beroemde schilderij ‘De geboorte van Venus’ geschilderd door Botticelli) en Amerigo.
Amerigo, het paard van Sinterklaas, is genoemd naar de Florentijnse ontdekkingsreiziger Amerigo Vespucci waarnaar ook het drie masten tellende opleidingsschip van de Italiaanse marine is genoemd. Enfin, voor deze Venus zou de aangetrouwde nicht van Amerigo, Simonetta Vespucci (1453 – 1476) model gestaan. Zij trouwde Marco Vespucci, een neef van de Florentijnse ontdekkingsreiziger en cartograaf Amerigo Vespucci, de man die wist te melden dat Columbus niet een nieuwe zeeweg naar Azië had gevonden maar een nieuw continent had ontdekt.

Schoonheidsverkiezingen waren er in die tijd nog niet maar Simonetta zou ongetwijfeld op de eerste plaats zijn gekomen. Ze gold als de mooiste vrouw van Florence; zeg maar Miss Italie van midden 15e eeuw of nog grootser: mooiste vrouw van de renaissance.
‘Venus’ werd in Genua geboren als Simonetta Cattaneo de Candia en zoals dat ook toen ging met schoonheid van goede huize, de wereld van de absolute top ligt dan aan je voeten. Dat ze werkelijk model stond voor Botticelli’s beroemde doek is godsonmogelijk. Ze was namelijk al gestorven voordat de eerste streek op het doek was gezet.
Zou Simonetta er in werkelijkheid dan volkomen anders hebben uitgezien? Waarschijnlijk niet want in die tijd schilderde men niet zozeer naar gelijkenis maar naar ideaal. Simonetta was het ideaal en zou dus op de Venus kunnen hebben geleken als Doutzen Kroes op Claudia Schiffer. Elke tijd zijn eigen schoonheidsideaal maar die van Venus heet natuurlijk, net als toen, ‘klassiek’. De schoonheid van Simonetta is waarschijnlijk zo voorbeeldig gebleven omdat ze stierf op 22-jarige leeftijd. De stad rouwde ongebruikelijk lang en haar kist was bedekt met duizenden bloemen.

Italie heeft de Venus van Botticelli (naar een ontwerp van Claudia Momoni) op de euromunt van 10 cent gezet; de mooiste kop onder de munten.

Posted in Italië, Kunst | Leave a comment